เรือชูชีพ

0

  

   

วันนี้เป็นวันเสาร์ที่ 19 พฤษภาคม พ.ศ. 2557 เป็นการย้ำอีกครั้งถึงทฤษฎีที่ว่า ‘คนไทยนั้นลืมง่าย’ มีเพียงสกู๊ปข่าวตอนเช้าเรื่องความสามัคคีของคนในชาติเท่านั้นที่ช่วยเตือนความจำ ตอนนี้ทุกคนดูชินชากับสันติที่เคยเรียกร้องอย่างเอาเป็นเอาตายและต้องแลกมาด้วยชีวิตคนนับร้อย  

  ผมกำลังเดินจากหอพักที่U-centerในสามย่านไปสยามพาราก้อน ไม่เร่งรีบ ไม่รีบร้อน ผมชินเส้นทางจนไม่ต้องใช้สติในการเดินมาก แทบจะหลับตาเดินได้เลย ไม่มีสติก็ดีเหมือนกัน มันดีตรงที่ผมสามารถคิดอะไรเรื่อยเปื่อยได้ตลอดทาง

   จะบอกว่าผมไม่มีธุระอะไรที่พาราก้อนหรอกนะ

1

 

ผมชอบมองตัวเองเป็นแค่หนึ่งในสารอาหารที่ขับเคลื่อนไปบนท้องถนนที่เป็นเหมือนเส้นเลือดล่อเลี้ยงเมืองหลวง  และยังชอบสำคัญถิ่นฐานของตัวเองตอนนี้ว่าเป็นหัวใจของเมืองอีกด้วย

   ถิ่นฐานดั่งเดิมของผมอยู่ที่อุดร เป็นเด็กอำเภอเมือง บ้านค้าขายและทำนา มีกินมีใช้ ไม่มีหนี้สิน  ตอนเด็กเข้ากรุงเทพนับครั้งได้ แต่ตอนอายุ14ผมมาอยู่ที่นี้เดือนกว่า                   

   เดือนกว่าที่ผมมาเป็นเนื้อร้ายที่เกาะกินหัวใจกรุงเทพ!

 

2

เพื่อนคณะทักผมที่หน้ามาบุญครอง เขาบอกว่าอย่าลืมมาประชุมเรื่องรับน้องตอนห้าโมงเย็นด้วยนะ ปฏิสัมพันธ์กับเพื่อนช่วยย้ำอีกครั้งว่าผมเป็นส่วนหนึ่งของที่นี้จริงๆ 

   เมื่อสนธนากับเพื่อนจบก็เดินไปขึ้นบันไดรถไฟฟ้าสนามกีฬาแล้วตรงเข้าไปในดิสคัพเวอร์รี่  Loftเป็นที่ที่ผมจะเข้าทุกครั้งที่มา ไม่ได้ซื้อหรอกครับ แค่เดินดูเอาไอเดียจากของที่วางขาย ดูเสร็จก็เดินไปยังสยามเซ็นเพื่อต่อไปยังพาราก้อน วันนี้ผมเลือกลงบันไดเลื่อนจากชั้นสามสยามเซ็นออกไปยังลานหน้าพาราก้อน ก็แล้วแต่อารมณ์น่ะ บางวันก็เลือกเดินขึ้นบันไดตรงเดรี่ควีนแทน

 

3

                                  

ลานหน้าพาราก้อนเวลาบ่ายร้อนมาก ร้อนเหมือนตอนนั้น…

   มันเป็นช่วงวันเวลาเดียวกันกับเมื่อสี่ปีที่แล้ว ก็ตอนอายุ14นั้นแหละ ยังจำชื่อกลุ่มคนรักอุดรกันได้ไหม ? มันคือจุดเริ่มที่พาผมกับพ่อมายังแยกราชประสงค์ เริ่มจากพ่อของผมได้รับผลประโยชน์จากโครงการทักษิณ ต่อที่พ่อเป็นตัวหลักของชุมนุมสภากาแฟในตลาด แล้วสุดท้ายพ่อก็เข้าไปสู่ขบวนการกู้ชาติ ที่ยาวไกลมาถึงการเผาชาติและตายเพื่อชาติ

    มันเป็นการ ‘ทดแทนบุญคุณ’พ่อบอกอย่างนั้น บุญคุณของทักษิณ

   แอร์พาราก้อนดับร้อนทันทีที่เข้ามา ผู้คนยังคลาคล่ำเช่นเคย ผมเดินตัดผ่านย่านเสื้อผ้าแบรนด์เนมไปทางาด้านขวา มูลค่าราคาเงินของมันอาจสูงกว่ารายได้ทั้งปีเมื่อผมทำงาน แต่มูลค่าที่ผมให้มันในใจไม่ได้มากกว่าเสื้อแบกะดินที่ผมใส่อยู่ตอนนี้

   ช่องว่างระหว่างคนรวยคนจน ?

   ผมชินหูกับคำนี้ตั้งแต่ตามพ่อมาชุมนุมที่กรุงเทพ ณ ตอนนั้น ผมหึกเหิมกับคำนี้จนคลั่ง อันที่จริงบ้านเราก็ไม่ได้อนาถาอดอยาก แต่วิถีชีวิตที่นายทุนสร้างกระมั้ง ที่ทำให้คนชนชั้นแบบผมมองว่ายังมีรูปแบบชีวิตที่สูงขึ้นไปได้อีก สูงซะจนพวกเราเห็นเป็นช่องว่าง มันตลกที่พวกคนที่สู้เพื่อลดช่องว่างต่างสู้เพื่อทักษิณด้วย ทักษิณผู้ที่มีช่องว่างห่างจากพวกเขามากที่สุด

4

บันไดเลื่อนพาผมถึงร้านคิโนะคุนิยะ เป็นประจำที่ผมต้องมาเชคหนังสือออกใหม่ที่นี้  นานๆครั้งถึงตัดสินใจซื้อกลับไป ส่วนมากจะอ่านฟรีที่นั้น ซึ่งทางร้านมีเก้าอี้ให้ลูกค้านั้งด้วย ครั้งนี้ผมดูหนังสือผ่านๆไม่ได้หยิบอ่านแต่อย่างใด เพราะหัวผมยังไม่ว่างพอที่จะเปิดรับข้อมูลใหม่ ในหัวผมยังเต็มไปด้วยเรื่องราวในอดีตที่เจ็บปวด

 

5

  

น้อยครั้งมากที่ผมจะเดินต่อไปยังเซ็นทรัลเวิล  ร่องรอยความเสียหายยังเหลืออยู่ คนทั่วไปอาจจะไม่สังเกตเห็นแล้ว แต่ผมเห็น… เห็นในสิ่งที่ตัวเองทำลงไป

   เด็กอายุ14คนนึงเคยร่วมการเผา!

   ข่าวสารที่รับจากสื่อเดียว การชี้นำจากพ่อ และที่สำคัญความดิบห่ามของวัยรุ่น ส่งเหล่านี้ทำลายสติที่คอยแยกแยะชั่วดี

    ใบหน้าเฮละโลซะใจเปื้อนยิ้มของผมวันนั้น เป็นใบหน้าปีศาจร้ายที่ไม่อยากจะยอมรับว่ามันคือผมเอง !
    ในตอนนั้นผมโดนปลุกระดมด้วยการกล่าวอ้างว่า ‘เผาที่ของคนรวยไม่ผิด เพราะมันเอาเงินที่เอาเปรียบคนจนมาสร้าง’ แต่ความจริงแล้วเป็นการเผาเพื่อทำลายคลังแสง ที่สะสมอาวุธไว้มากซะจนไม่สมารถเอาออกมาได้ทันตอนสลายการชุมนุม มันเป็นแผนที่เตรียมไว้สำหรับการทำลายหลักฐานการเป็นกบฏ  

  

6

 

หลังจากผมโยนแกนลอนเปล่าทิ้งไป ทหารก็ลุกคืบเข้ามาทันที ผมกับพ่อรีบหนีหัวซุกหัวซุนไปยังทางด่านศาลาแดง  เราไปหยุดพักหายใจอยู่ที่จุดที่เสธ.แดงโดนลอบยิง พ่อชี้ให้ดูทั้งจุดเกิดเหตุและวีรกรรมของเสธ.แดง อย่างเปี่ยมศรัทธา

   พ่อยิ้มให้ผมแล้วทรุดลงไปพร้อมกับเสียงระเบิดกึกก้อง!

   ผมหูอื้อไปหมด

    เมื่อคุกเข่าลงไปดูอาการของพ่อ กองเลือดที่ไหลมาจากคอก็นองเต็มพื่น พ่อโดนสะเก็ดระเบิด ! เด็กอายุ14คนนี้ทำอะไรไม่ถูกได้แต่ร้องเรียกคนช่วยทั้งน้ำตา 

   เมื่อควันระเบิดจาง ผู้ชุมนุมกลุ่มหนึ่งก็กรูเข้ามาพาร่างพ่อออกไปที่โรงพยายบามจุฬาอย่างทุลักทุเล แต่มันก็สายไปเสียแล้ว…

   ก่อนสิ้นใจพ่อยิ้ม ยิ้มนั้นบอกว่าพ่อรู้สึกเช่นไรกับสิ่งที่ทำลงไป

  ‘ทดแทนบุญคุณ’ พ่อเคยบอกไว้อย่างนั้น

7

 

ชาด้านไปหมด มันเป็นความรู้สึกที่บอกไม่ถูก ความสับสนปนเปกับความเสียใจ ผมเดินด้วยความรู้สึกแบบนั้นตลอดทางตั้งแต่ออกจากคิโนะคุนิยะ ผมพยายามคิดเรื่องอื่นแต่ความรู้สึกก้ไม่ยอมจางลง แปลกที่ขาพาผมเดินเลี้ยวซ้ายจากพาราก้อนไปสกายวอลค์

 

8

  

รัฐจัดส่งผมกลับบ้านในวันที่ 20 พ.ค. ผมไม่พูดกับใครเลยตลอดทางกลับ ได้แต่นั่งครุ่นคิดถึงเรื่องที่ผ่านมาในการชุมนุม เป็นการครุ่นคิดที่หนักที่สุดตั้งแต่เกิดมา14ปี ผมสังเกตบางคนในเมล์แดงมีสภาพเดียวกับผม สภาพที่ใบหน้ามีลอยคราบหยาดน้ำตาแห้งๆเลอะกรอะกรังบ่งชัดถึงความหดหู่และเหนื่อยล้า

    อาทิตย์ต่อมาร่างของพ่อก็ได้กลับบ้านเกิด

     ผมกลายเป็นคนซึมเศร้าวันๆหมกอยู่แต่ในบ้าน แม่ของผมก็ยังเสียใจเรื่องการจากไปของพ่อ เวลาไม่ได้ช่วยเยียวยาผมเท่าไหร่ การรับสื่อมากขึ้นต่างหากทำให้ผมเข้าใจอะไรมากขึ้น นอกจากข้อมูลแล้วผมยังได้วิจารณญาณกลับมาด้วย

    กลายเป็นว่าผมเคียดแค้นทักษิณ ผมถูกหลอก พ่อถูกหลอก! ยังดีที่พ่อตายก่อนความจริงจะมาถึง ไม่งั้นพ่อจะมีบาปเหมือนกับผมตอนนี้

    สิ้นปิดเทอมฤดูร้อน ผมเข้าเรียนต่อชั้นมอปลายที่โรงเรียนโรงเรียนอุดรพิทยานุกูล ดีที่ผมเตรีมเรื่องการเข้ามอปลายเสร็จก่อนเข้ามาชุมนุมที่กรุงเทพ โรงเรียนใหม่ทำให้ผมลืมฝันร้ายได้บ้าง  แรกนั้นผมไม่คิดจะเข้ากรุงเทพอีกเลย แต่แนวทางการศึกษาก็เล่นตลกให้ผมเลือกที่จะต่อมหาลัยที่จุฬา จุฬาที่อยู่ในบริเวณที่บาปของผมตราอยู่ และเป็นบริเวณที่พ่อตายต่อหน้า         

   แต่อนาคตความฝันมีพลังมากกว่าอดีตที่ปวดร้าว

    

9

 

เดิน เดิน เดิน เร็วขึ้น เร็วขึ้น จนมาหยุดที่หน้าเซ็นทรัลเวิลด์  ปีนึงแล้วที่ผมมาอยู่ที่ระแวกนี้ 

  ผมยืนอยู่หน้าห้างบนสกายวอลค์เหนือจุดที่ผมเคยสาดเบนซินโหมเพลิงให้ลุกไหม้  แปลกที่ครั้งนี้ผมกับไม่รู้สึกเหมือนเก่า…

   ยืนนิ่งอยุ่ตรงนั้นด้วยความรู้สึกว่างแปล่า  อดีตไม่ได้ยื่นความรู้สึกอะไรให้ผมอีกแล้ว

  ตอนเย็นผมมีนัดหมายต้องกลับไปประชุมงานรับน้องของคณะรัฐศาสตร์ ตอนนี้เป็นเวลาแค่บ่ายสองกว่าผมยังเหลือเวลายืนนิ่งๆอีกมากพอควร

10

 

ก่อนเข้าจะเข้าเรียนที่จุฬา ผมได้ยินมาบ้างว่า ‘ที่นี้น่ะไฮโซ’ พอเข้ามาก็เหมือนจะจริงตามนั้น แต่จริงเพราะผมคอยแต่สังเกตด้านที่ไฮโซมากกว่าด้านโลโซและด้านโมโซ นิสิตขับรถหรูมันก็น่าจดจำกว่านิสิตขึ้นขสมก. จริงไหม ?

   ถึงจะเลิกเป็นเสื้อแดง แต่ความคิดเรื่องช่องว่างระหว่างชนชั้นก็ยังคงอยู่  พาราก้อนเองก็มีพื้นที่ที่ผมสมารถเข้าไปได้อย่างสะดวกใจไม่มากนัก ส่วนมากจะโดนกำแพงราคาที่มองไม่เห็นกั้นอยู่ ร้านอาหารบางร้าน กับร้านหนังสือเท่านั้นที่ผมเข้าได้ด้วยความรู้สึกว่ามันคือที่ของผม เป็นที่ของชนชั้นผม    

   ทุกวันนี้ผมเข้าใจว่าชนชั้นทางเศรษกิจเป็นเรื่องธรรมดาของระบบทุนนิยม ซึ่งชนชั้นมันไม่ใช่เรื่องเลวร้ายอะไรนัก

   เรื่องชนชั้นอาจจะไม่ใช่เรื่องความไม่เท่าเทียม คนที่คิดว่าตัวเองอยู่ชนชั้นล่างบางคน เป็นผู้มีความกระหายที่อยากขึ้นมายืนอยุ่ในจุดสูงกว่าเดิม เขาเหล่านั้นให้นิยามชนชั้นว่าคือความไม่เท่าเทียม และความไม่เท่าเทียมคือความไม่ชอบธรรม

   วิธีการที่จะได้มาซึ่งความเท่าเทียมนั้นคือการล้างระบบ! ซึ่งในประวิติศาสตรืก็มีการล้างระบบอยู่เสมอ ที่แน่นอนคือเมื่อเกิดการล้างระบบ กระบวนการทางสังคมก็จะสร้างระบบชนชั้นขึ้นมาใหม่ พวกชนชั้นสูงใหม่อาจจะเป็นหน้าเก่าที่ยังสามารถรักษาอำนาจไว้ได้ หรืออาจจะเปลี่ยนมือเป็นคนจากชนชั้นอื่นขึ้นมาแทน แต่เมื่อสังคมถึงจุดที่ชนชั้นล่างโดนเอาเปรียบมากๆอีกครั้ง ก็มีจะต่อสู้เรียกร้องเกิดขึ้นจากชนชั้นล่าง เป็นวัฏจักร !

    ซึ่งความเท่าเทียมในยุคนี้ถูกแทนด้วยคำว่า ประชาธิปไตย 

11

 

ผมทิ้งเรื่องช่องว่างคนรวยคนจน อาจจะเป็นเพราะว่าที่ผมอยู่คือชนกลางๆ ไม่ได้เดือดร้อนอะไร และก็ไม่คิดไขว่คว้าความเป็นอยู่ที่ดีกว่า

   ผมเห็นแล้วว่าคำว่า‘ดีกว่า’นั้นเป็นมายาคติที่นายทุนสร้างขึ้นมาเพื่อสร้างอัตลักษณ์ความภูมิใจให้กับตัวเอง รถหรู เสื้อผ้าแบรนด์เนม มีประโยชน์จากการใช้สอยเหมือนกับของทั่วไป แต่แค่มันทำให้จิตใจของคนที่เป็นเจ้าของสำคัญตัวเองว่า ‘มีมากกว่าผู้อื่น’

   ผมสงสารคนส่วนมากที่คิดว่าตัวเอง‘มีน้อยกว่าคนอื่น’ มันแสนทุกข์แสนบีบคั้นจากสิ่งที่สังคมโยนให้

 

0

 

ที่วันนี้ผมไม่รู้สึกว่าห้างเวิลด์เทรดเป็นตราบาปแล้ว คงเพราะว่าผมกลายเป็นส่วนหนึ่งของที่นี้แล้วจริงๆ ผมเดินข้ามไปฝั่งราชดำริเพื่อไปยังศาลาแดง ภาพอดีตยังแจ่มชัดขึ้นในใจ ผมเศร้าบ้างแต่ก็ไม่สับสนแล้ว ผมเดินผ่านจุดที่พ่อตายโดยไม่หยุดมอง แล้วเดินต่อผ่านถนนพระราม4ไปเข้าประตูมหาลัยที่ถนนอังรีดูนัง ผมถึงคณะก่อนเวลาประชุมเล็กน้อย

   ที่โต๊ะ กลุ่มเพื่อนกำลังแสดงมุมมองทางการเมืองกันอย่างเผ็ดมัน  ผมนั้งยิ้มฟังอยู่เงียบๆที่วงนอก - o                                                                                                     

 

edit @ 21 May 2010 20:48:58 by เทพ

เหล้าส่งเสริมความเป็นชายเป็นทัศนคติที่มีมานานนม ยิ่งคอแข็งยิ่งแกร่ง ค่าดีกรีแองกอฮอล์ที่ร้างกายได้รับเป็นปริมาณบ่งชี้ความแมน! เอ๋ ยอดชาย เชื่อแบบนั้น ร้านสุรารอบสถานศึกษาจึงเป็นเป็นสนามที่เขาใช้พิสูจน์ตัวเอง

   “มึง” เอ๋ ยอดชาย พูดดึงสติเพื่อนที่กำลังจะจมหายไปในวงเหล้า “วันนั้นกูกินกับพวกเพื่อนที่เจซีสิบกว่าคน พอซักตีสามนะเหลือแค่กูกับพี่จ๊อบสองคน”
   “ทำไมวะ”
   “คนอื่นแมร่งสลบไปหมดแล้ว กูนั่งจนเช้านั้นแหละ”
   “มึงแมร่งคอแข็งหวะ”
   “ไม่หรอก” เอ๋ ยิ้มมุมปากแล้วจับปากแก้วยกแกว่งหลายรอบข้อมือเพื่อให้มิกซ์ชุดใหม่ผสมกัน “มีใครจะต่ออีกมั้ย จะได้สั่งขวดใหม่”
   “พวกกูไม่ไหวแล้วหวะ มึงจะเอาก็สั่ง”
   “มึงเล่นจะให้กูกินคนเดียวขวดเลยหรอ”  เอ๋ ยกแก้วขึ้นจิบอย่างทะนุถนอม “เห้อ…ถ้าไม่ติดว่าต้องเข้าหอตอนเที่ยงคืนนะ กูสั่งแล้ว”
   “ใครโทรมาวะเนี้ย” เอ๋ ล้วงมือถือขึ้นกดรับ เขาสนทนาไม่ยาวนัก  
   “แล้วใครโทรมาวะ?” เพื่อนวงเหล้าถามขึ้นตามสัญชาตญาณมากกว่าอยากรู้คำตอบ
   “ พวกเจซีหวะ”
   “ อืม..” ไม่มีใครถามต่อ
   เอ๋ ยอดชาย มองทอดสายตาออกไปที่นอกโต๊ะ เขาตรึกคิดอะไรบางอย่างจากการสนทนาในโทรศัพท์มือถือเมื่อครู่ 
  
   ล่วงจนเกือบเที่ยงคืน อากาศร้อนคลายตัวจากพื้นยางมะตอยหมดแล้ว ลมเย็นพัดเอื่อยขึ้นมาบนร้านเหล้าที่ตั้งอยู่บนชั้นสองส่วนเปิดโล่งของอาคาร ตอนนี้เวลากับความกรึ่มประจวบกันจนเหมาะแล้ว  คนในวงเหล้าทำทีจะกลับหอ
   “เอ๋ ! ป๊ะกลับ”
   “อืม” เอ๋ ลุกยืนควักกระเป๋าออกมานับส่วนหารค่าเหล้า “แต่กูไม่นอนหอนะวันนี้ กูจะไปต่อที่โคตะระกับพวกเจซี เด๋วพวกมันมาจากสละโสด”

   “แล้วมึงจะนอนไหนหละ?”
   “เด๋วกูกลับมานอนที่หอตอนเช้า”
   “มึงแมร่ง” เพื่อนวงเหล้าสิ้นความพยายามดึงตัวเขากลับ
    เอ๋ เป็นยอดชายด้วยประการฉะนี้  - o